Obrzydliwość Zimna
Obrzydliwość Zimna
Nie istniejesz — a jednak czuję pustkę,
Bez ciebie.
Istnieję — a ty potrafisz
Obyć się beze mnie.
Pozwól mi wreszcie odejść.
Jak mam się pozbyć samego siebie?
Czuję jedynie ból —
Bycia ludzkim konstruktem
Nieprawdziwego jutra.
Spisałem ostatnie słowa
Drżącą dłonią,
Przekonany, że i tak
Wkrótce zniknę
Wraz z chaosem.
Nie mam już piór,
Miłości, nadziei.
A mimo to wracasz,
By znów zabrać mnie ze sobą
W głąb kolejnej czarnej dziury.
Pogarda wszechświata —
To wszystko, na co zasługuję,
Bo nigdy nie będę tym,
Którego mogłabyś pokochać
I dzielić z nim wspólne ciepło.
