Bazgroł

II. Bazgroł

Wyczytujesz z moich ust tyle barw,
Choć wszystkie są w odcieniach czerni.
W żyłach moich płynie tylko strach,
Lecz doszukujesz się w nich czerwieni.

Jakiego koloru jest nadzieja?
Jaki kształt przyjąć może jutro?
Nigdy nie sądziłem, że Twoja ręka
Przeniesie mnie kiedyś na płótno.

Pewnym ruchem kontury kreślisz,
Choć moje ręce drżą niesamowicie.
Uważnie paletę chwil komponujesz,
Abym przestał być tylko szkicem.

Piękne muszą być Twoje oczy,
Choć koloru ich nie jestem pewien.
Chciałbym kiedyś w nie spojrzeć,
Utonąć – i znaleźć coś więcej.

Namaluj mnie takim, jakiego pragniesz,
Bym w Twym blasku nigdy nie wyblakł.
W szafir i magię ubierz me połacie,
By przyszłość jawiła się jako prawdziwa.

Spróbujmy przenieść czas na przestrzeń
I urzeczywistnić wspólne marzenia,
Przekroczmy ramy horyzontu zdarzeń,
By świat ku naszym pragnieniom zmieniać.