Niesprawiedliwość Zimna

Niesprawiedliwość Zimna

Kolejne dni
nie mówią już niczego,
gdy sny usilnie
usiłują przyszłość przepowiedzieć.

Wylewane łzy
w morzu toną,
gdy ból
kolejne gwiazdy wygasza.

Utraciłem wszystko
wraz z nadejściem Wszechświata.
Każdego dnia uczę się na nowo ciszy,
a co noc wypatruję ciepła.

Nie błagam już
i nie krzyczę.
Nie oczekuję niczego
od przeznaczenia.

Okazałaś się nieosiągalna,
choć na jednej planecie istniejemy.
Od siebie dalej jesteśmy
niż najstarsze konstelacje.

Jak mam to zaakceptować?
Mogę mordować siebie,
jednak tych uczuć
zdusić nie potrafię.

Wiesz, jaki to ból —
nie móc kochać?
Ile słów muszę wyrzucić,
zamiast wypowiedzieć?

Szczęśliwię się smutkiem,
próbując pojednać się z Księżycem,
zanim zrównam się z ziemią.
Niech ktoś wybaczy mi moje grzechy.

Jestem już skończony
jako człowiek.
Jestem martwy,
choć udaję, że to nieprawda.